Życie towarzyskie (...) staje się w XVIII wieku podstawową przestrzenią praktykowania podmiotowości, a tym samym narzędziem społecznej kontroli. Tak jak wcześniej śmierć społeczną w społeczności purytańskiej stanowiło wykluczenie z wieczerzy, tak w XVIII wieku wykluczenie z towarzystwa staje się nową, zsekularyzowaną wersją ekskomuniki. Regulujące, a więc lecznicze właściwości życia towarzyskiego pojawiają się w pomyśle na społeczność terapeutyczną. W szpitalu społeczność terapeutyczną tworzą personel i pacjenci. (...) Specyficznym rodzajem angażowania społeczności terapeutycznej była gra teatralna, która polegała na dołączeniu się do urojeń pacjenta, w taki sposób, że musiał się z nimi skonfrontować i ostatecznie z nich zrezygnować...
[Małgorzata Jacyno, Socjoanaliza relacji terapeutycznej, http://www.obieg.pl/artmix/9045]
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz